Reisverslag Nepal.
13 februari - 2 maart 2009. Janine Melai en Nadia van Emmerik

14 februari, Kathmandu is wat rustiger dan vorig jaar, wellicht omdat we net voor het toeristen seizoen zijn. Minder Tuk Tuks en meer Suzuki’s. Beter bereik met de mobiele telefoon dit jaar maar minder elektriciteit, 4 uur per etmaal.

15 februari, naar Nepal Bal Ghar gelopen, langs de oever nog zeer veel groepen zeer arme mensen die zoeken naar een kruimel. Kathmandu heeft nu ca 3,7 miljoen inwoners op 25 miljoen in het hele land, maar de trek naar de stad is dus tot rust gekomen. Vorig jaar, november 2007 waren ze bang dat de toestroom op zou gaan lopen naar 4,5 tot 5 miljoen. Grote problemen zijn gebrek aan elektra en gebrek aan water. China doet aan hulp op het gebied van wegen verbetering, met name de Ringroad wordt op verschillende punten aangepakt en verbreed. In ruil zwijgt Nepal over Tibet. Bij Nepal Bal Ghar is alles op orde. Er zijn een aantal kinderen uit gevlogen, een paar naar de universiteit en we treffen een huiswerkklasje aan.

16 februari, de laatste punten voor onze tocht naar Majuwa bespreken met Rabindra die onze tolk zal zijn en de weg kent.

17 Februari: 6 uur de bus naar Katari, we hebben een goede bus, 12 uur onderweg, haarspeldbochten, afgronden. Anderhalf uur voor de eindbestemming, meent de buschauffeur terug naar huis te moeten en blijven we achter op een kruispunt. Met een paar anderen houden we een vrachtauto aan die ons naar de eindbestemming brengt, de twee witte vrouwen mogen  in de cabine. Hij vergt voor 1000 roepie erg veel van zijn auto die hij voortdurend geagiteerd toespreekt. Veel kuilen en hobbels, maar we komen op de plaats van bestemming en treffen daar Hom de man die uit Majuwa is gekomen om ons te halen samen met zijn zwager Giri, zij zullen de rugzakken dragen en dat is beslist geen luxe zal snel blijken.

18 februari, we worden met beurse heupen wakker in ons hotelletje, ze gunnen ze ons rijst en linzen maar water en thee of warme melk is onze keus. In de loop van de dag scoren we nog banaantjes en biscuit. We lopen de eerste dag redelijk horizontaal en kijken onze ogen uit, we waden door wat rivierbeddingen en Nadia’s waterschoenen zijn niet watervast, de zolen laten los. “s Avonds aangekomen in Bahunitar in Udaypur. In Bahunitar, is het heel mooi, de gewassen staan er goed bij het ligt aan de rivier, er wordt op het land gewerkt, er zijn jonge geitjes. Wij slapen zonder matrassen en de rest op de grond in het algemene deel van het Bamboehuis op palen. Het lichaam wordt op de proef gesteld. Er werd voor ons een wc hutje gebouwd, men had gehoord dat westerse vrouwen toch graag even uit het zicht zijn op zulke momenten. Onze koolstof waterpomp is fantastisch en doet zijn werk heel goed. We hebben de darmen nog steeds in orde. Rijst en groente gaat goed en de warme melk gaat ook goed.

19 februari, ’s Nachts is het erg koud maar overdag is het strak blauw en erg warm gedurende het lopen, de natuur is schitterend maar we moeten ons best concentreren op het lopen want hier en daar zijn de stenen verraderlijk, en een verstuikte enkel is geen pretje in dat gebied. We gaan stijgen en dat is zwaar! Zo nu en dan is het pad erg smal en je moet goed opletten en er is zo veel moois te zien, het hart moet het klimmen de dunnere lucht en de extase allemaal verdragen! Nadia zit met de sandalen pech en vanuit het niets heeft Hom een gemeenschap opgespoord met een winkel met ook sandalen! Werkelijk bijzonder. En dan na een werkelijk steile klim zijn we in Majuwa. Ademloos of sprakeloos….laten we het even over ons komen, het hele dorp komt kijken. De rest van die dag laten we alles over ons komen. We worden van top tot teen uitgebreid bestudeerd en naast direct uitbundige kinderen zijn er ook schoorvoetend aansluitende achterdochtige kindjes die meer tijd nodig hebben en zachtjes breekt het ijs. De ballonnen komen en het gastvrij onthaal met Dhal Baat. Ook hier een prachtig toilet gebouwtje voor ons en veel lieve mensen. We zijn erg moe maar ook nieuwsgierig of ons project een kans gaat krijgen hier.

20 februari, bijeenkomst in de school.De bevolking, de kinderen, zoveel mogelijk proberen binnen te komen in het klaslokaal. Een aantal bijzondere koppen onder dit volkje van Majuwa. We worden gezegend en we gaan vergaderen, er wordt veel gezegd. De leerkrachten nemen de leiding, de headmaster is niet aanwezig, en elk heeft iets te zeggen en we krijgen een aantal details boven water, op een aantal vragen van onze kant gaan ze aan de slag. Na ons vertrek gaan ze een bouwcomité samenstellen.

21 februari, deze morgen krijgen we de details op papier. Met al deze gegevens zullen we in Kathmandu met Jimi en Ramesh van Veldwerk een soort start moeten uitzetten. Ze hebben ook al leraren op het oog, maar het zal misschien zo zijn dat de overheid deze wil selecteren, als ze vanuit de Lower District mee gaan werken aan de uitbreiding. Die stap is belangrijk en zal als eerste gemaakt moeten worden door Rabindra met het dorpshoofd en de Headmaster. Onze zorg is dat de uitbreiding van de school de speelmogelijkheid erg verkleind. Er zou eigenlijk dan een nieuwe speelplek moeten worden gecreëerd. De ballonnen, fluitjes en vlaggen worden met veel plezier in gebruik genomen. De kinderen hebben weinig te spelen. We maken een schommel voor ze. We spelen met de kinderen en worden onthaald op hardgekookte eieren met zout, bananen en warme melk. Iedereen wil ons graag even in hun eigen huis hebben. ’s Avonds eten we in Homs huis. Eerst wij, dan de mannen en de kinderen en de moeder de resten. De kinderen maken huiswerk in het pikkedonker bij dat zelfde oliepitje waarbij wordt gekookt, vergaderd en peukjes gerookt. De hut heeft geen schoorsteen en het is zwart geblakerd binnen door het koken op open vuur, erg ongezond. Voor de koeien klimt moeder in de boom en kapt takken waar de koeien het blad vanaf eten. Er zijn een soort koekjes van rauw graan die de kinderen eten, dit veroorzaakt erg afgesleten, hun tanden zijn erg gegroefd. Alles ligt terrasvormig op allerlei verschillende niveaus en de mensen lopen als geiten, klauteren zeer makkelijk en licht overal tegen op en aan, iedereen zit in kleermakerszit op de grond. Voor we weer naat Kathmandu gaan ontstaat er onrust over mogelijke Banda. Stakingen worden gehouden op de meest gekke momenten men laat je er gewoon niet door. Er wordt naar een krakkemikkig radiootje geluisterd en we besluiten anders terug te reizen. Naar een dorp te lopen waar email is, zodat we als we stranden mensen in de bewoonde wereld kunnen waarschuwen. Ik vraag voor de afscheidsmaaltijd of we gezamenlijk kunnen eten met de kinderen en de vrouw van het huis. Ze doen het!

22 februari, We lopen naar Nepaltar, een mooie tocht maar stevig aanpoten want we mogen die bus niet missen. Hom gaat vooruit om de bus op te vangen, we nemen we de bus naar Gaighat, een nare stad waar we net aan een redelijk hotel vinden met venijnige muskieten. We moeten om half vijf de bus naar Kathmandu nemen.

23 februari: om half vijf staan we op de bus te wachten en er is geen staking, we gaan naar Kathmandu terug, dertien uur met de bus en scheuren kan deze chauffeur, langs bergen en langs dalen, afgronden en scherpe bochten, inhalen een steen door de voorruit, hij kachelt als maar door al die 13 uur. Het hulpje aan de deur is een straatschooiertje. Die hulpjes zijn heel essentieel, dat wat de chauffeur niet kan zien vertellen zij, ze hangen uit de deur en hebben klap codes, een klap op de bus is stoppen en 2 klappen is rijden. De chauffeur toetert de hele weg en de Tata’s hebben allemaal Horn please op de achterkant staan. We komen om 6 uur bekaf in Kathmandu aan.

24 februari, we hebben nog een paar dagen om alles op de rit te zetten, we nemen even een dag adempauze om tot ons zelf te komen.Het was fysiek inspannender dan ik had gedacht.

25 februari, we moeten met Rabindra naar Veldwerk om de contacten te maken. Het blijkt bijna Tibetaans nieuwjaar te zijn.

26 februari, Naar Veldwerk met Rabindra, Jimi en Ramesh vertellen een en ander hoe zij denken dat dit kan en moet gaan werken, We gingen om het Tibetaanse nieuwjaar te vieren nog even naar de stupa toe, dat was heel feestelijk.

27 februari, een mooie Concern dag. Ze maken weer waar dat ik het zie zitten met hen, we gaan naar een districtvergadering mee, helaas Nepalees maar erg grappig om mee te maken en ook goed te zien dat er dus samen gewerkt wordt. Daarna met de jeep naar de locaties en het is allemaal in wording, na november 2007 is er veel in gang gezet, ik kan het goed zien.

28 februari, laatste dag, kadootjes kopen, afscheidslunch met Lars en afscheidseten met Afke, Amrit, Rabindra en Jimi. Voldaan en moe maar heel geïnspireerd komen we thuis.

Klik hier om meer te lezen over het project Majuwa.

Klik hier om terug naar de Nieuwspagina te gaan.